Κώστας Τριγκώνης: "Μα την Παναγία αυτοί οι αγώνες “ανασταίνουν” και πεθαμένους..."


Μέσα στο καλοκαίρι τον Αύγουστο, στην Πορτογαλία ξεκίνησε τα πρώτα της βήματα η νέα εποχή του America's Cup.
credits: Pierrick Contin/GreenComm Racing
Έχουμε διαβάσει πολλά για τα νέα σκάφη, το νέο φορμάτ και τις πολλές αλλαγές κυρίως στην κάλυψη του γεγονότος προκειμένου να γίνει κατανοητό και φιλικό στο ευρύ κοινό... με όλα αυτά είτε συμφωνείς είτε διαφωνείς... δεν παύει όμως να ισχύει ότι το America's Cup παραμένει η επιτομή της αγωνιστικής ιστιοπλοΐας και η καλύτερη πλατφόρμα ώστε να αναπτύσσονται, να εξελίσσονται και να εφαρμόζονται νέες τεχνολογίες και ιδέες.
Είναι το όνειρο σχεδόν των περισσοτέρων ιστιοπλόων να τρέξουν σε αυτόν τον αγώνα.
Αυτό το όνειρο δυο από τους σημαντικότερους Έλληνες ιστιοπλόους κατάφεραν να το κάνουν πραγματικότητα και να συμμετάσχουν σε μια επίσημη ομάδα του AC την Ισπανική GreenComm Racing. Οι Ιορδάνης Πασχαλίδης και Κώστας Τριγκώνης είναι οι δυο αθλητές που βρέθηκαν στο Cascais και έτρεξαν στο πρώτο αυτό σταθμό του 34ου AC.
Αυτή η επιτυχία είναι ιδιαίτερα σημαντική και για τον Ντάνη και τον Κώστα, αλλά και για την Ελληνική ιστιοπλοΐα γενικότερα, είναι καιρός να βγούμε από τον μικρόκοσμο μας και να κάνουμε πράγματα που έχουν διεθνή χαρακτήρα.

Παρακάτω θα διαβάσετε τις πρώτες εντυπώσεις του Κώστα Τριγκώνη, wing trimmer GreenComm Racing, από το AC και από τα νέα σκάφη.
Credits: Gilles Martin-Raget
"Για 25 ημέρες είχα την τύχη του να συμμετέχω για πρώτη φορά στην καριέρα μου σε επίσημο αγώνα του AC. Μια εμπειρία μοναδική και πολύ σημαντική για πολλούς λόγους ταυτόχρονα.
Συναισθηματικά διότι ένα ακόμη όνειρο εκπληρώθηκε κατά ένα ποσοστό (θα ολοκληρωθεί αν τελικά καταφέρω εγώ και η ομάδα φυσικά να φτάσει μέχρι το τέλος) και ιστιοπλοϊκά διότι είναι απίστευτο το πόσο μεγάλες ποσότητες πληροφοριών και εμπειρίας μαζεύεις με την συμμετοχή σου σε ένα τέτοιο αγώνα.

Τα σκάφη (AC 45) πολύ καλά εργαλεία με πολύ καλό κοντρόλ και σωστή σχεδίαση. Λίγο μεγαλύτερα βίντσια να είχαν θα ήταν τέλεια.

Το φτερό high tech, εύκολο σχετικά στο στήσιμο του (μέχρι να κατανοήσεις πως δουλεύει) αλλά και ο κύριος λόγος που η ζωή των ιστιοπλόων μέσα στο σκάφος γίνεται πολύ δύσκολη.

Για να δώσω μια τάξη μεγέθους.

Το φτερό “παράγει” την διπλάσια δύναμη από ένα συμβατικό πανί κάνοντας την ύπαρξη του φλόκου μη τόσο σημαντική συν το γεγονός ότι για να στηριχθεί η όλη κατασκευή και να μπορέσουν να μπουν οι απαραίτητες εντάσεις στον πρότονο και στα code zero ήταν αναγκαία τα βαρδάρια.
Credits: Gilles Martin-Raget
Για να αντέξει το σκάφος όλη αυτή την πίεση (8 τόνους παρακαλώ) χτίστηκε στο κέντρο του σκάφους μια “σπονδυλική στήλη” η οποία στηρίζει ουσιαστικά το όλο οικοδόμημα. Αυτή η σπονδυλική στήλη, τα βαρδάρια και όλα τα σχοινιά τα οποία βρισκόντουσαν στο ύψος του καλαμιού του ποδιού έκαναν τους αθλητές να δείχνουν σαν δρομείς των των 110 μέτρων μετ΄ εμποδίων σε κάθε τακ και κάθε πότζα!!
Το gadget που έγινε ανάρπαστο και απαραίτητο για κάθε ιστιοπλόο που συμμετείχε σε κάποια ομάδα ήταν ποδοσφαιρικές επικαλαμίδες! Ναι αυτό...

Διότι χωρίς αυτές τα πόδια σου γινόντουσαν χειρότερα και από του Βαμβακούλα!!! Όχι από τις κλωτσιές, αλλά από τα συνεχή καψίματα-κοψίματα από τα τεντωμένα σχοινιά.

Αυτά τα σκάφη για να ταξιδέψουν σωστά χρειάζονται πάρα πολύ καλή φυσική κατάσταση δίνοντας πραγματικά μια άλλη διάσταση στο σπορ. Είναι σκέτη πρόκληση.

Το πιο δύσκολο πράγμα;

Credits: Gilles Martin-Raget
Ο συγχρονισμός του πληρώματος στις μανούβρες κυρίως στις πότζες όπου εκεί κερδίζονταν ή χάνονταν πάρα πολλά μέτρα.
Οι πιο έτοιμες ομάδες ήταν αυτές οι οποίες είχαν και τον περισσότερο χρόνο προπόνησης με αυτά τα σκάφη (ΤΝΖ, ORACLE, ARTEMIS) με τις υπόλοιπες ομάδες απλά να “τρέχουν” να προλάβουν το τρένο.

Παρά τον λιγοστό χρόνο προετοιμασίας τους κατάφεραν να κάνουν την ζημιά σε κάποιες ιστιοδρομίες και σε κάποια match race (η Team Korea κέρδισε την Oracle team Couts σε αγώνα match race), αλλά στην τελική ιστιοδρομία τα αποτελέσματα ήρθαν φυσιολογικά όσο αφορά την 1η τετράδα με την ομάδα στην οποία συμμετείχα (Green Comm Racing) να καταλαμβάνει την τιμητική 5η θέση με ουσιαστικά μια προπόνηση και συνολικές ημέρες στο νερό μόλις 8 μαζί με τους αγώνες, μακράν τις λιγότερες από όλες τις υπόλοιπες ομάδες.

Οι Νεοζηλανδοί, η πιο δεμένη ομάδα απ όλες, κέρδισαν το fleet race και αν δεν είχαν προβλήματα με το σύστημα που ρολάρει το code zero θα κέρδιζαν με άνεση και το match race. Η διαφορά τους από τις υπόλοιπες ομάδες θα τολμούσα να πω μεγάλη και πιστεύω ότι σε αυτό βοήθησε κατά πολύ και η συμμετοχή τους στο Extreme Sailing Series.

Credits: Gilles Martin-Raget
Ο Terry Hutchinson με την Ομάδα Artemis κατέλαβαν την 2η θέση στο fleet έχοντας εξαιρετική ταχύτητα μόλις ο άνεμος έπεφτε κάτω από τα 10 μίλια.
Τρίτη ομάδα η Oracle Racing με τον James Spithill στο τιμόνι να είναι το γρηγορότερο σκάφος στον στόλο αλλά με την έλλειψη αγώνων φανερή. Όταν έβρισκαν ρυθμό έδειχναν ανίκητοι, αλλά δεν είχαν την σταθερότητα των Νεο Ζηλανδών.

Μπορεί να κέρδισαν το match race, αλλά ο tactitian των Νεοζηλανδών Glenn Ashby του πήρε και τις “εσωθερμικές” του John Kostecki στη μια και μοναδική κούρσα η οποία μετρούσε ουσιαστικά στο πρωτάθλημα.

Γενικά η αδρεναλίνη ήταν στα ύψη. Ακόμη και ο Russel Coutts τα βρήκε σκούρα χάνοντας κάποια στιγμή την ψυχραιμία του απευθυνόμενος σε “έντονο” τόνο στο πλήρωμα του σε ζωντανή σύνδεση!

Μα την Παναγία αυτοί οι αγώνες “ανασταίνουν” και πεθαμένους αν κρίνω από την απόδοση των 50αρηδων που είχε ο Coutts για πλήρωμα.

Οργανωτικά θα τολμούσα να πω ότι η όλη οργάνωση δεν ήταν και ότι καλύτερο για το πρεστίζ ενός γεγονότος όπως το AC.
credits: Pierrick Contin/GreenComm Racing
Το μεγαλύτερο πρόβλημα απ όλα όμως κατά την άποψη μου είναι η οικονομική διαφορά που χωρίζει τις ομάδες μεταξύ τους. Αυτή τη στιγμή οι μόνες σίγουρες ομάδες οι οποίες θα συμμετέχουν στο Κύπελο είναι οι TNZ, ORACLE και ARTEMIS. Οι υπόλοιπες ομάδες βρίσκονται μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας προσπαθώντας να προσελκύσουν χορηγούς για να ολοκληρώσουν την προσπάθεια τους τουλάχιστον στο AC WORLD CUP SERIES.
Η εξεύρεση πόρων πραγματικά δύσκολη με την κρίση να έχει χτυπήσει για τα καλά όλη την Ευρώπη και τον Κόσμο γενικότερα.

Στην εξεύρεση πόρων δεν βοηθά και το φορμάτ του επόμενου AC το οποίο δίνει ελάχιστο χρόνο προετοιμασίας (30 προπονήσεις μόνο με τα 72αρια) πράγμα που οι οργανωτές είπαν ότι το έκαναν έτσι ώστε να περιορίσουν το κόστος για τις μικρές ομάδες αλλά κατ' ουσίαν το αντίθετο συμβαίνει μιας και οι υπόλοιπες ομάδες δεν έχουν εμπειρία σε τέτοιου μεγέθους σκάφη με φτερό με τον χρόνο τον 30 προπονήσεων να φαντάζει μη ικανός για να μπορέσεις να μάθεις να ρίχνεις και να βγάζεις απ το νερό το σκάφος μόνο!

Κάτω απ αυτές τις συνθήκες αναρωτιέμαι αν θα υπάρξει επιχειρηματίας να επενδύσει σε κάποια από τις υπόλοιπες ομάδες οι οποίες κατ ουσίαν έχουν ελάχιστες πιθανότητες επιτυχίας.

Θα πω μόνο τούτο. Για να μπει το φτερό στο 45αρι και το σκάφος στο νερό με ασφάλεια χρειάζονται ανάλογα με τις συνθήκες από 13 έως 26 άτομα!!!

Το φτερό κυρίως όταν φυσάει είναι θηρίο ανήμερο στην κυριολεξία. Με 25 knots 12 άτομα “πετάξαμε” μαζί του προσπαθώντας απλά να το κρατήσουμε κάθετο στον αέρα. Φαντάζεστε στο San Fransisco με 25 -30 knots και ένα φτερό υπερδιπλάσιο και πολύ πιο δύσχρηστο από αυτό των AC45;

Τα προβλήματα στην στεριά έσωσε η τηλεοπτική κάλυψη των αγώνων δίνοντας μια άλλη διάσταση στο σπορ.
credits: Pierrick Contin/GreenComm Racing
Σε αυτό βοήθησε πολύ η τηλεμετρία, τα ελικόπτερα με τις γυροσκοπικές κάμερες, όπως και οι πολύ εντυπωσιακές εκκινήσεις σε πλαγιοδρομία, τα όρια στον στίβο που δεν άφηναν τα σκάφη να ανοίξουν πολύ μεταξύ τους, οι on board κάμερες,τα μικρόφωνα στα σκάφη όπου άκουγες τα πάντα (ακόμη και τα κοσμητικά!) και φυσικά τα σκάφη τα ίδια τα οποία ήταν χάρμα οφθαλμών να τα βλέπεις να ταξιδεύουν.
Για ένα πράγμα είμαι σίγουρος μετά από αυτή την εμπειρία που είχα. Ξεχάστε τους χοντρούς τύπους που καθόντουσαν πίσω και έκαναν τακτική η στρατηγική.

Στο 72αρι θα πρέπει να γυρνάνε και τα βίντσια!! 11 άτομα για ένα τέτοιο σκάφος είναι απλά πολύ λίγα...

Το επόμενο Americas Cup θα είναι κάτι τελείως διαφορετικό από αυτό που βλέπανε οι παππούδες μας και εμείς έως τώρα... Θα είναι πέρα από τα ανθρώπινα όρια... ότι πιο αθλητικό έχουμε δει στην ιστορία της Ιστιοπλοΐας έως τώρα!
Εύχομαι να με αξιώσει ο θεός να το ζήσω live!
Υ.Γ. Βλέποντας όλα αυτά από κοντά, ζώντας κάθε δευτερόλεπτο αυτού του αγώνα είτε αγωνιζόμενος είτε ως αλλαγή αναρωτιόμουν στον ελάχιστο χρόνο που είχα μιας και τα ωράρια ήταν εξοντωτικά, αν θα μπορούσε να σταθεί σε αυτό το σιρκουί μια Ελληνική ομάδα;
Αλήθεια θα μπορούσε;
Ταλέντο έχουμε μπόλικο. Ιστιοπλόους πολύ καλύτερους από αυτούς που είδα να συμμετέχουν έχουμε...
Αν ήμασταν ενωμένοι σαν γροθιά...Αν λειτουργούσαμε με το εμείς και όχι με το εγώ...Αν πιστεύαμε στο όνειρο...Αν είχαμε οργάνωση και δεν λειτουργούσαμε ως σκορποχώρι...Αν ακούγαμε και τίποτε από αυτά που μας λένε...Αν μας πιστεύανε και δεν μας θεωρούσαν αθλητές-Ιστιοπλόους β κατηγορίας οι δικοί μας άνθρωποι...Αν...αν...αν...Θα είχαμε τύχη. Πολύ μεγάλη τύχη. Πιστέψτε με. Ισχύει!
Ένα μικρό νησί καταμεσής του Ειρηνικού τα έχει καταφέρει... Γιατί όχι και εμείς; Αναρωτιέμαι...
Για χρήματα δεν μιλάω διότι όταν είσαι ΙΚΑΝΟΣ πάντα θα βρίσκεις κάποιον εξίσου ικανό να πιστέψει σε σένα για να χρηματοδοτήσει την προσπάθεια σου βασιζόμενος στην ικανότητα σου να φέρεις την αποστολή σου εις πέρας."
Credits: Gilles Martin-Raget
Credits: Gilles Martin-Raget
Credits: Gilles Martin-Raget
Credits: Gilles Martin-Raget
Credits: Gilles Martin-Raget


Credits: Gilles Martin-Raget

Credits: Gilles Martin-Raget
credits: Pierrick Contin/GreenComm Racing
Credits: Gilles Martin-Raget

credits: Pierrick Contin/GreenComm Racing
credits: Pierrick Contin/GreenComm Racing
Credits: Gilles Martin-Raget

credits: Pierrick Contin/GreenComm Racing
Κώστας Τριγκώνης: "Μα την Παναγία αυτοί οι αγώνες “ανασταίνουν” και πεθαμένους..." Κώστας Τριγκώνης: "Μα την Παναγία αυτοί οι αγώνες “ανασταίνουν” και πεθαμένους..." Reviewed by Panos Douros on Wednesday, September 07, 2011 Rating: 5

No comments:

istioselida.com. Powered by Blogger.