Συνέντευξη Δρακόπουλος Γιώργος: Το βλέπω σαν ψυχοθεραπεία...

Μετά από αρκετά μεγάλο διάστημα θα δημοσιεύσουμε ξανά μια συνέντευξη που μας έχει δώσει κάποιος αθλητής ή ομάδα.
Δρακόπουλος Γιώργος
Οι συνεντεύξεις στην istioselida είχαν πάντα μεγάλη απήχηση και παρόλο που έχουμε καιρό να αναρτήσουμε κάποια, έχουμε σκοπό να ξεκινήσουμε ξανά τις τακτικές μας συνεντεύξεις.
Άλλωστε έχουμε και αρκετές που έχουν μείνει στο συρτάρι καιρό και είναι κρίμα να μην της αξιοποιήσουμε.
Σήμερα λοιπόν θα μιλήσουμε με τον Δρακόπουλο Γιώργο, και τις επόμενες μέρες θα αναρτήσουμε τις συνεντεύξεις των Νίκου Δρούγκα, Στέλιου Σωτηρίου και επίσης μια πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη με τα παιδιά από την Icarus Sailing Media και έπεται και συνέχεια...
Το όνομα του Γιώργου, ίσως να μην σας θυμίζει και πολλά, αλλά σίγουρα θα θυμάστε το σκάφος του, το Kallisti Blue Lines, που είναι από τα συνεπέστερα σκάφη της περιφέρειας που δίνει σχεδόν πάντα το παρόν στις μεγάλες διοργανώσεις τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό.
Με τον Γιώργο είχαμε μιλήσει και είχαμε κάνει μια μικρή παρουσίαση της ομάδας του πριν την συμμετοχή τους στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα ORCi το 2009 στο ΜΠΡΙΝΤΙΖΙ, και είχαμε αφήσει σε αναμονή με την πρώτη ευκαιρία μια πιο αναλυτική παρουσίαση.



Istioselida: Πως ξεκίνησες την ιστιοπλοΐα, υπήρξε κάποιος που σε ώθησε, και σε ποιον όμιλο;
Γ.Δ.:
Δεν μπορώ να πω πότε άρχισα την ιστιοπλοΐα αλλά μπορώ να πω πότε έτρεξα τον πρώτο μου αγώνα και πότε έβγαλα δελτίο αθλητή.
Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου έχω αχνές εικόνες από την ίδρυση του Ναυταθλητικού Συλλόγου Καλαμάτας ’Αίολος’ το 1984.
Ο πατέρας μου υπήρξε ιδρυτικό μέλος και προπονητής στης αρχές του ομίλου και όπως κάνει κάθε πατέρας παίρνει μαζί το παιδί του για να αποκτήσει την ίδια αγάπη για το άθλημα με αυτόν.
Ο πρώτος αγώνας έγινε για το βάπτισμα του πυρός πριν καλά καλά βγάλω δελτίο σε ηλικία 5 χρονών στα optimist ενώ ένα χρόνο μετά απέκτησα δελτίο αθλητή στον Αίολο όπου ανήκω μέχρι και σήμερα.

Istioselida:
Τι σου προσφέρει η ενασχόληση σου με την θάλασσα;
Γ.Δ.: Πιστεύω πως αν δεν ασχολούμουν με τη θάλασσα και ειδικότερα με την ιστιοπλοΐα θα ήμουν ένα εντελώς διαφορετικό άτομο. Ταξιδεύεις πολύ, γνωρίζεις ανθρώπους, καλούς κακούς, δεν έχει σημασία, ανοίγουν τα μάτια σου.
Επίσης μαζί με την πρυμάτσα στο μόλο ή το τρέιλερ στη γλίστρα αφήνεις εκεί και όλα τα προβλήματα της ξηράς. Το βλέπω σαν ψυχοθεραπεία.

Istioselida:
Τι σε ωθεί να κάνεις ιστιοπλοΐα περισσότερο; η απόλαυση ή ο ανταγωνισμός;
Γ.Δ.: Ο ανταγωνισμός, αλλά ποτέ δεν έκανα κάτι χωρίς να το απολαμβάνω. Η φύση τον αθλητών τριγώνου είναι η αγωνιστική ιστιοπλοΐα και αν ποτέ μπουν σε σκάφος ανοιχτής θάλασσας το κουβαλούν μαζί τους.
Φυσικά στην ανοιχτή θάλασσα έχεις ευκαιρίες για περισσότερες στιγμές απόλαυσης.

Istioselida:
Ο μεγαλύτερος θρίαμβος;
Γ.Δ.: Όλοι μας έχουμε διακρίσεις που είμαστε υπερήφανοι για τον εαυτό μας ή την ομάδα μας, άσχετα αν είναι για άλλους σημαντικές η ασήμαντες. Ο καθένας έχει τους δικούς του στόχους και ευκαιρίες. Αν τους ξεπεράσει, είναι θρίαμβος.
Δεν θα αναφερθώ σε κάποια θέση διοργάνωσης, αλλά σε ένα γεγονός που με έκανε πραγματικά περήφανο. Το 2008, ο πρόεδρος του Ναυτικού Ομίλου Καλαμάτας κ. Δημήτρης Κακαλήκας με κάλεσε να συμμετάσχω μεταξύ 25 Ελλήνων ιστιοπλόων, σε Camp της Ελληνικής ομάδας GREEK CHALLENGE που έγινε στης βάσεις του America’s cup στη Βαλένθια, με στόχο την εκπαίδευσή τους ώστε να καταφέρει κάποια στιγμή να έχει ένα αμιγώς Ελληνικό πλήρωμα για συμμετοχή στο America’s cup.
Αυτό που με γέμισε περηφάνια είναι ότι ο κύριος Κακαλήκας μέσα από την επιλογή του αυτή, μου έδειξε ότι βλέπει τον ιστιοπλόο και όχι τον αθλητή του απέναντι ομίλου, κάνοντας στην άκρη τα όποια προβλήματα μπορεί να υπήρχαν μεταξύ τον δυο Καλαματιανών ομίλων!
Το έλαβα ως αναγνώριση της αξίας μου.

Istioselida:
Από αυτήν την εμπειρία τι σου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση;
Γ.Δ.: Η εμπειρία από τη Βαλένθια ήταν πρωτόγνωρη για όλους τους Έλληνες, άσχετα με την εμπειρία του καθενός.
Το America's Cup είναι πιο πέρα από αυτό που μπορούμε να φανταστούμε. Η πρώτη έκπληξη έρχεται όταν εισέρχεσαι μέσα στη βάση όπου χρειάζεται κωδικός για να μπεις... ένα travel lift που μπαίνει όλο μέσα στη βάση μαζί με το σκάφος, αφήνοντας μόνο την πλώρη να βγαίνει στο υπαίθριο της βάσης και σε 5 μέτρα ύψος περίπου.
Λίγο πιο δίπλα δυο λυμένα TP52 να επισκευάζονται, απέναντι η βάση του LUNA ROSSA καλυμμένη όλη εξωτερικά με ταπετσαρία από παλιά πανιά 3DL και το καινούριο τους STP65 δεμένο στην προβλήτα είναι τα πρώτα πράγματα που αντικρίζεις.
Τίποτα βέβαια δεν συγκρίνετε με την εμπειρία να γνωρίσεις μερικούς ανθρώπους που είναι μέσα σε αυτό το χώρο και με όλες αυτές της γνώσεις που μας μετέφεραν.
To project βέβαια δεν προχώρησε λόγο τον αλλαγών του America's Cup σε σκάφη multihull όπου έγινε κάτι εντελώς διαφορετικό από αυτό που στοχεύαμε.

Istioselida:
Η μεγαλύτερη απογοήτευση;
Γ.Δ.: Η πρώτη τρύπα στο optimist!

Istioselida:
Ποιος είναι ο ιστιοπλοϊκός σου ήρωας;
Γ.Δ.: Ο ήρωας μου όσο και αν φαίνεται περίεργο είναι αθλητής μου 13 χρονών, ο οποίος κάνει απίστευτα πράγματα στη ζωή του για να μπορεί μόνο και μόνο να έρχεται στον όμιλο για προπόνηση. Αυτό που θέλει είναι μόνο να αρμενίζει με το σκάφος του!
Παίρνει κάθε μέρα το λεωφορείο του ΚΤΕΛ και διανύει 40 χιλιόμετρα μόνος του από τότε που είναι 11 χρονών. Αυτό όμως που θαυμάζω σε αυτόν είναι ότι πριν έρθει στον όμιλο και γνωρίσει το optimist, είχε μαζέψει τα χαρτζιλίκια του και είχε αγοράσει από κάποιο ξενοδοχείο ένα τουριστικό παιδικό σκαφάκι!
Νομίζω ότι το άθλημα μας έχει ανάγκη τέτοια παιδιά, είναι λίγο πιο βαρύς από όσο πρέπει, αλλά με πολύ πάθος, και κάνουν λάθος οι όμιλοι που κάνουν διαλογή μόνο σε όσα δείχνουν καλά στοιχεία για επιδόσεις στο μέλλον!

Istioselida:
Ποιος είναι ο αγαπημένος σου τύπος σκάφους;
Γ.Δ.: Θα μπορούσα να πω κάποια κατηγορία που χάζευα σαν παιδί όταν ανέβαινα στην Αθήνα για αγώνες, την οποία ζήλευα και δεν μπορούσα να κάνω στην Καλαμάτα γιατί απλά δεν υπήρχε.
Το Laser είναι αυτό που με ανέδειξε και το έχω μέσα στην καρδιά μου, δεν το έκανα μόνο επειδή απλά δεν υπήρχε τίποτα άλλο! θα ήθελα όμως να περάσω και από 470 ή STAR γιατί λατρεύω τα σκάφη με 2 πανιά και μου αρέσει να είμαι σε ποιο ομαδικές κλάσης. Επίσης ζήλευα αγωνιστικά σκάφη ανοιχτής θαλάσσης με πολύ υψηλό badjet, όπως ζηλεύουν κοπέλες μια τσάντα louis vuitton.

Τελικά μου αρέσουν πάρα πολλά σκάφη, αλλά αυτό που έχει σημασία είναι να αρμενίζεις με ότι έχεις ευκαιρία.

 
Istioselida:
Σε ποιες άλλες κατηγορίες αγωνίζεσαι;
Γ.Δ.: Τα τελευταία χρόνια είμαι κυβερνήτης στο Blueline σε αγώνες ORCi, όπου έχει ένα αρκετά γεμάτο αγωνιστικό πρόγραμμα. Επίσης η ενασχόλησή μου με ομίλους ως προπονητής δεν μου αφήνει το χρόνο που θα ήθελα για να εκμεταλλευτώ όλες της ευκαιρίες που έχω για κατηγορίες τριγώνου.

Istioselida:
Match Race vs Fleet Race: τι προτιμάς και γιατί;
Γ.Δ.: Δύσκολη ερώτηση. Νομίζω όλοι για τη μονομαχία στη θάλασσα πάμε. Απλά σε αγώνες Fleet Race έχεις περισσότερες πιθανότητες να έχεις πάντα κάποιον δίπλα σου.
Αν κάνεις κάτι καλά και του φύγεις θα έχεις άλλον πιο μπροστά. Για τον θεατή εννοείτε ότι η απάντηση είναι Match Race!

Istioselida:
Ποιο είναι το γρηγορότερο που έχεις πάει με ιστιοπλοϊκό;
Γ.Δ.: Όλοι οι αθλητές σε κατηγορίες τριγώνου έχουν νιώσει κάποια στιγμή να πετάνε, αλλά νούμερο δεν είδαν ποτέ λόγο έλλειψης δρομόμετρου.
Με το Blueline πάντως, σε Ράλι Αιγαίου φυσικά, έχουμε δει 17,6 knots. Ιστιοπλοΐα όμως είναι αυτό που νιώθεις και όχι αυτό που βλέπεις. Τι και αν έχεις πάει με κανένα serf καμιά 30αρια, δεν συγκρίνετε με την αίσθηση ενός σκάφους που αγγίζει το όριο του!

Istioselida:
Που βλέπεις τον εαυτό σου σε 5 χρόνια από τώρα; Σε 10;
Γ.Δ.: Επάνω στο blueline 3!

Istioselida:
Θεωρείς τον εαυτό σου επαγγελματία ή ερασιτέχνη;
Γ.Δ.: Δε μου αρέσει ο όρος επαγγελματίας γιατί χαλάει ο ρομαντισμός. Έχω βγάλει λεφτά από το άθλημα τα οποία όμως τα έχω ρίξει όλα στο άθλημα.
Ως ιστιοπλόος δηλώνω ερασιτέχνης. Μόνο ως προπονητής μπορώ να το δω επαγγελματικά.

Istioselida:
Ποια νομίζεις ότι είναι τα χαρακτηριστικά ενός σωστού επαγγελματία; Ποιον θεωρείς επαγγελματία ιστιοπλόο στην Ελλάδα;Γ.Δ.: Ο κάθε ιστιοπλόος έχει διαφορετικές ευκαιρίες να δει το άθλημα επαγγελματικά. Αυτό που προσπαθούν οι περισσότεροι είναι να βρουν πόρους για να χρειαστεί να βάλουν λιγότερο βαθιά το χέρι στην τσέπη τους για να μπορούν να κάνουν ιστιοπλοΐα.
Τους θεωρώ όλους έμμισθους ερασιτέχνες. Έτσι δυστυχώς είναι η ιστιοπλοΐα στην Ελλάδα!

Istioselida:
Κατά τη γνώμη σου τι πρέπει να γίνει ώστε η ιστιοπλοΐα να γίνει πιο «φιλική» στους μη ιστιοπλόους και στα ΜΜΕ;
Γ.Δ.: Εγώ έχω σκεφτεί να πάρω σε κανέναν αγώνα μαζί μου κανά Ρουβά, να παίζουμε στα μεσημεριανά κάθε μέρα. (αστειάκι) τι άλλο να κάνουμε;
Match Race βάλαμε, εκπομπές σε κανάλια κάναμε, ολυμπιακά μετάλλια φέραμε… μήπως πρέπει να χωνέψουμε καλά ότι ο Έλληνας θα τρέχει πάντα πίσω από μια μπάλα; Ότι και να κάνουμε η ιστιοπλοΐα δεν έχει κερκίδα.
Συγγνώμη αλλά δεν έχω σοβαρή απάντηση.

Istioselida:
Έχεις φοβηθεί πότε στη θάλασσα;
Γ.Δ.:
Ναι φυσικά. Μόνο αν έχεις άγνοια του κινδύνου δεν φοβάσαι ποτέ ή φοβάσαι πάντα.
Πραγματικός κίνδυνος βέβαια υπάρχει πολύ σπάνια αν απλώνεις το χέρι σου μέχρι εκεί που φτάνεις. Μη ξεχνάτε, του φευγάτου η μάνα δεν έκλαψε ποτέ!

Istioselida:
Εκτός από την ιστιοπλοΐα τι άλλο κάνεις στη ζωή σου; Τι έχεις σπουδάσει; Χόμπι ενδιαφέροντα;
Γ.Δ.: Όλα έχουν να κάνουν με την θάλασσα... αν και ασχολούμαι στην Καλαμάτα με το ελεύθερο επάγγελμα (κατάστημα με επιγραφές) από το 2000 που ήμουν φοιτητής στο ΤΕΙ Πάτρας ασχολούμαι ως προπονητής ιστιοπλοΐας σε ομίλους της περιφέρειας όπου κατά καιρούς το θεωρώ ως πρώτη εργασία.
Επίσης κάνω και της σχολές ανοιχτής θάλασσας του Αιόλου στην Καλαμάτα και σε διάφορες πόλις στην περιφέρεια. Όλα γυρίζουν γύρο από την ιστιοπλοΐα.
Συνέντευξη Δρακόπουλος Γιώργος: Το βλέπω σαν ψυχοθεραπεία... Συνέντευξη Δρακόπουλος Γιώργος: Το βλέπω σαν ψυχοθεραπεία... Reviewed by Panos Douros on Friday, December 02, 2011 Rating: 5

No comments:

istioselida.com. Powered by Blogger.