Είναι η ιστιοπλοΐα οικολογική;

To ερώτημα τέθηκε σε μια φιλική κουβέντα από αυτές που δεν έχουν κάποιο συγκεκριμένο θέμα... ξεκινάν από το πουθενά και καταλήγουν επίσης στο πουθενά. 
Ποιο είναι το ερώτημα θα μου πείτε, γιατί για το τι έκανες εσύ με τους φίλους σου δε μας νοιάζει και ιδιαίτερα. ΟΚ δίκιο έχετε... ούτε και μένα θα με ένοιαζε αν δεν ήμουν εγώ... 
Λοιπόν το ερώτημα είναι απλό και το έχουμε όλοι ανακυκλώσει στις κουβέντες μας και μάλιστα τις περισσότερες φορές και με περηφάνια.
Όλοι έχουμε παρουσιάσει την ιστιοπλοΐα 'μας' σαν την πλέον οικολογική δραστηριότητα.
- Είναι όμως;
- Είναι η ιστιοπλοΐα οικολογικό άθλημα, χόμπι, μέσο μεταφοράς;
Αυτό είναι το θέμα που θα προσπαθήσω να αναπτύξω παρακάτω, όχι επιστημονικά, γιατί δεν έχω τις κατάλληλες γνώσεις, αλλά με βάση το τι θεωρούμε οικολογία στις μέρες μας και κυρίως με βάση μερικές σκέψεις που προέκυψαν και από την κουβέντα που σας έλεγα, αλλά και από μια μικρή έρευνα που έκανα μετά.
Άσχετα με το αν θα συμφωνήσετε ή θα διαφωνήσετε με τις σκέψεις και τα συμπεράσματά μου σας θυμίζω ότι δεν διαβάζετε ένα επιστημονικό κείμενο, αλλά ένα κείμενο που σκοπό έχει κυρίως να ξεκινήσει μια κουβέντα γύρω από το θέμα.
Πρώτα ας ορίσουμε τι είναι οικολογία και τι είναι αυτό που ψάχνουμε να βρούμε.
Θεόφραστος
Όπως διαβάζουμε στην ιστοσελίδα oikologos.gr τον όρο «Οικολογία» επινόησε ο Γερμανός βιολόγος Ernst Haeckel το 1866, συνθέτοντας τις ελληνικές λέξεις «οίκος» και «λόγος». Ο ίδιος όρισε την Οικολογία ως «επιστήμη της σχέσεως των οργανισμών με το περιβάλλον». Ο Haeckel πάντως δεν επεξεργάστηκε περισσότερο αυτή την ιδέα του. Το πρώτο οικολογικό εγχειρίδιο γράφτηκε το 1895 από έναν Δανό βοτανολόγο, τον Eugenius Warming, ο οποίος αναφέρεται ως ο θεμελιωτής της σύγχρονης Οικολογίας.
Πρόδρομος της επιστήμης θεωρείται ο μαθητής και διάδοχος του Αριστοτέλη Θεόφραστος, ο οποίος περιέγραψε αλληλεπιδράσεις μεταξύ οργανισμών καθώς και μεταξύ οργανισμών και του περιβάλλοντός τους, ήδη από τον 4ο αι. π.Χ.
Ο Θεόφραστος είχε παρατηρήσει ότι τα φυτά αναπτύσσονται καλύτερα στον «οικείο τόπο» τους ή, όπως θα λέγαμε σήμερα, στο κατάλληλο ενδιαίτημα. Η λέξη που χρησιμοποιείται για να δηλώσει την αρμονική σχέση μεταξύ ενός οργανισμού και του περιβάλλοντός του είναι «οικείος», εκ του οίκος. Σύμφωνα με μερικούς ιστορικούς, αυτή η έκφραση του Θεόκριτου ήταν που ενέπνευσε τους αρχαιομαθείς Γερμανούς επιστήμονες του 19ου αιώνα να συνθέσουν τη λέξη «οικο-λογία».
Στην πραγματικότητα, η οικολογία αποτελεί μια διακλαδική επιστήμη. Επειδή επικεντρώνεται στα υψηλότερα επίπεδα οργάνωσης της ζωής και στις αλληλεπιδράσεις μεταξύ των οργανισμών και του περιβάλλοντός τους, βασίζεται σε πολλούς άλλους επιστημονικούς κλάδους, ιδιαίτερα στη γεωλογία, τη γεωγραφία, τη μετεωρολογία, την εδαφολογία, τη χημεία και τη φυσική.
Γι’ αυτό η οικολογία θεωρείται επίσης ολιστική επιστήμη.

Οικολογικό κίνημα
Η λέξη «οικολογία», από τη δεκαετία του ’70 και μετά, απέκτησε επίσης πολιτικό και φιλοσοφικό νόημα, καθώς υιοθετήθηκε από το «οικολογικό κίνημα» που εμφανίστηκε εκείνη την εποχή.
Τότε έγινε για πρώτη φορά κατανοητό πως η γη είναι ένα ενιαίο και ευάλωτο οικοσύστημα, κάτι που το έκαναν σαφές οι πρώτες εικόνες της γης από το διάστημα.
Παράλληλα, άρχισαν τότε να γίνονται αισθητά τα προβλήματα της εκβιομηχάνισης, ιδιαίτερα μετά το βιβλίο της Rachel Carson «Σιωπηλή Άνοιξη» (1962), όπου για πρώτη φορά έγινε λόγος για τις παρενέργειες της χημικής γεωργίας και της χρήσης του DDT. Μέχρι τότε ο περισσότερος κόσμος θαύμαζε άκριτα κάθε νέο τεχνολογικό επίτευγμα και το ταύτιζε με μια αέναη «πρόοδο».
Άμεσοι πρόγονοι του οικολογικού κινήματος ήταν το αντιπυρηνικό κίνημα, που άνθιζε ήδη εν μέσω του Ψυχρού Πολέμου, καθώς και οι διάφορες μορφές αντικουλτούρας της δεκαετίας του ’60.

Σχέσεις οικολογικής επιστήμης και οικολογικού κινήματος
Ως επιστήμη, η Οικολογία δεν μπορεί να υπαγορεύει ποιες πρακτικές είναι «σωστές» ή «λανθασμένες», ούτε να παίρνει θέση υπέρ ή κατά ενός πολιτικού κινήματος.
Όμως, η ολιστική θεώρηση της φύσης αποτελεί κύριο πυλώνα τόσο της οικολογικής επιστήμης όσο και του οικολογικού κινήματος. Στη φιλοσοφία μάλιστα, η έννοια του οικοσυστήματος, όπου όλοι οι οργανισμοί και το περιβάλλον ζουν σε στενή αλληλεξάρτηση, βοήθησε να ξεπεραστεί η άποψη ότι η θεωρία της εξέλιξης παρουσιάζει τη φύση ως ένα πεδίο διαρκούς ανταγωνισμού των ειδών.
Χάρη στην επιστήμη της Οικολογίας, έγινε δυνατή η κατανόηση των πολλαπλών περιβαλλοντικών συνεπειών που μπορεί να έχει η κάθε δραστηριότητα των ανθρώπων. Έννοιες όπως βιοποικιλότητα, τροφική αλυσίδα, κύκλος του άνθρακα, προσφέρουν την επιστημονική βάση για την έκφραση στόχων του οικολογικού κινήματος.
Τέλος, η επιστήμη της Οικολογίας βοηθά στην αντιμετώπιση των περιβαλλοντικών προβλημάτων.
Οπότε για να προχωρήσει η κουβέντα μας θα δεχτούμε σαν μια μορφή οικολογίας την τελευταία πρόταση της παραπάνω παραγράφου: η επιστήμη της Οικολογίας βοηθά στην αντιμετώπιση των περιβαλλοντικών προβλημάτων.
Και το ερώτημα επανεμφανίζεται μπροστά μας... δημιουργεί η ιστιοπλοΐα περιβαλλοντικά προβλήματα;
Αυτό που μπορούμε να πούμε είναι ότι σίγουρα δε λύνει κάποια ήδη υπάρχοντα προβλήματα. Δεν κάνει κανείς ιστιοπλοΐα για να μειώσει τις εκπομπές των ρύπων ή για να ελαχιστοποιήσει το αποτύπωμα του άνθρακα που αφήνει πίσω του.
ΟΚ; σε αυτό φαντάζομαι συμφωνούμε όλοι. Το θέμα είναι αν αυτό που κάνουμε έχει μεγάλη επιβάρυνση στο περιβάλλον. Το ότι θα έχει κάποια επιβάρυνση είναι δεδομένο σχεδόν τα πάντα αφήνουν κάτι πίσω τους (βασικά δε μπορώ να σκεφτώ κάτι που να μπορεί να κάνει ο σύγχρονος άνθρωπος και να μην έχει κάποια περιβαλλοντική επιβάρυνση...)
Και συνεχίζω, αν ρωτηθούμε είναι η ιστιοπλοΐα οικολογική; Τι απαντάμε;
Σε μια πρώτη σκέψη λένε ναι, η ιστιοπλοΐα είναι οικολογική. Για να κάνω ιστιοπλοΐα δεν χρειάζομαι μηχανή, δεν χρειάζομαι καύσιμα, δεν χρειάζομαι τίποτα που επιβαρύνει το περιβάλλον... το μόνο που χρειάζομαι είναι αέρας... άντε και καμιά παρθένα να θυσιάσω για να φυσήξει όταν δεν έχει αέρα...

Σε μια δεύτερη σκέψη και ειδικά αν το δούμε λίγο πιο σφαιρικά για να φτάσω να χρειάζομαι μόνο τον αέρα πρέπει να έχω ένα σκάφος, το οποίο είναι είτε από πλαστικό, είτε από κάρμπον... καθόλου φιλικά υλικά στο περιβάλλον και τα δυο. Και το σκάφος αυτό πως φτιάχτηκε; σε ένα εργοστάσιο που όσο και να τηρεί κάποιες προδιαγραφές επιβαρύνει το περιβάλλον πολύ, και ειδικά στην περίπτωση του κάρμπον πάρα πολύ...
Πρώτο ερώτημα που πρέπει να απαντήσουμε πόσο επιβαρύνουν το περιβάλλον αυτά τα εργοστάσια;
Επίσης για να μπορέσει το σκάφος μας να εκμεταλλευτεί τον αέρα χρειάζεται άλμπουρο και πανιά... από τι υλικό είναι φτιαγμένα αυτά; Αλουμίνιο, ξανά κάρμπον, κέβλαρ, ντάκρον κτλ όλα αυτά είναι παράγωγα του πετρελαίου, σωστά;
Τι άλλο; Πως θα τραβάμε τα πανιά μας; Με σκοινιά. Είναι αυτά τα σκοινιά φυτικά προϊόντα; Όχι βέβαια είναι όλα πλαστικά, συνθετικά υλικά παράγωγα του πετρελαίου όπως είπαμε πριν. Και για να μην μακρηγορώ τα πάντα σχεδόν που χρησιμοποιούμε είναι εξαρτήματα και υλικά που έχουν κόστος στο περιβάλλον μας.
Πόσο κόστος; Είναι ένα δεύτερο ερώτημα που πρέπει να απαντήσουμε. 
Και όλα αυτά απλώς για να φτιαχτεί το σκάφος μας δεν συζητώ καν το πως θα μεταφερθεί, το πως θα διαχειριστούμε εμείς και το πως θα το χρησιμοποιήσουμε.

Είναι λοιπόν προφανές ότι η εικόνα της ιστιοπλοΐας δεν είναι και τόσο πράσινη τελικά.
© All rights reserved by The Plastiki
Και ξέρω θα μου πείτε τι μπορεί να γίνει, αφού όπως είναι η κοινωνία μας, έτσι είναι τα πράγματα αν θέλουμε να κάνουμε ιστιοπλοΐα θα πρέπει να κινηθούμε με βάση αυτές τις προδιαγραφές.
Τι να κάνουμε να φτιάχνουμε τα σκάφη μας από ανακυκλωμένα υλικά μόνο;
Να φτιάξουμε όλοι από ένα plastiki και να κάνουμε τις βόλτες μας;
Ή να ξαναγυρίσουμε στο ξύλο... αυτό ίσως θα ήταν χειρότερο... αν σκεφτούμε πόσα δάση θα έπρεπε να καταστρέψουμε, πόσες ρητίνες, κόλλες, πόση ενένργεια θα απαιτούσε η μεταφορά του ξύλου από τις εξωτικές χώρες που λογικά θα το παίρναμε...

Δεν διαφωνώ έτσι είναι δεν μπορούμε να κάνουμε και πολλά, δυστυχώς... ή μήπως μπορούμε; Πραγματικά δεν ξέρω.
Εδώ θα χρειαστούμε την βοήθεια κάποιου ειδικότερου στα θέματα της οικολογίας που θα μπορούσε να μας συμβουλέψει στο τι μπορούμε να κάνουμε. Περιμένουμε προτάσεις...
Για να μην παρεξηγηθώ πρέπει να πω ότι προσωπικά πιστεύω ότι η ιστιοπλοΐα είναι οικολογικό χόμπι, μέσο μεταφοράς όπως θέλετε πείτε το, αλλά μόνο όταν το σκάφος ταξιδεύει.
Σε όλες τις άλλες περιπτώσεις είναι το ίδιο επιβαρυντική με οποιοδήποτε άλλο θαλάσσιο μέσο.
Και αυτό γιατί τα τελευταία χρόνια που τα σκάφη έχουν γεμίσει με πολλές συσκευές, αφαλατωτές, ψυγεία, κλιματιστικά, κομπιούτερ, κτλ, που έχουν σκοπό να μας κάνουν τη ζωή πιο εύκολη και ευχάριστη αλλά από την άλλη χρειάζονται μεγάλη ενέργεια για να λειτουργήσουν... και η ενέργεια αυτή βρίσκεται είτε δουλεύοντας τις μηχανές, είτε από γεννήτριες, είτε από μπαταρίες.
Για να είμαι πιο ακριβής που μ' αρέσει κιόλας, η ιστιοπλοΐα ως χόμπι ή μέσο μεταφοράς είναι πιο οικολογική από τα μηχανοκίνητα σκάφη. 


Και δεν ξέρω αν το παρατηρήσατε, αλλά άφησα απ' έξω από τον προηγούμενο χαρακτηρισμό μου την ιστιοπλοΐα ως άθλημα, σε επίπεδο πρωταθλητισμού. Όχι δεν το έκανα κατά λάθος.
Η ιστιοπλοΐα ως άθλημα είναι το ίδιο ή και περισσότερο επιβαρυντική για το περιβάλλον από άλλα αθλήματα που ούτε καν λέγονται οικολογικά ή φιλικά προς το περιβάλλον.
Ναι, δυστυχώς έτσι είναι.  
Το σενάριο του να φτιαχτεί ένα σκάφος το είδαμε παραπάνω είτε είναι για κρουαζιέρα, είτε για αγώνα λίγο πολύ τα ίδια πράγματα απαιτεί, και η επιβάρυνσή αν και δεν έχω τρόπο να την υπολογίσω είναι σημαντική.
Αυτό που έχουμε παραπάνω σαν επιβάρυνση στην αγωνιστική ιστιοπλοΐα είναι οι μετακινήσεις των ανθρώπων, των σκαφών, των υλικών και όλων όσων άμεσα ή έμμεσα εμπλέκονται από τους διοργανωτές μέχρι και τους δημοσιογράφους.
Πάρτε για παράδειγμα τους μεγάλους αγώνες που γίνονται όπως το AC, το VOR, το WMRT, το EXSS, τους ΟΑ, το ISAF World Cup και άλλους. Όλα αυτά τα γεγονότα έχουν πολλούς σταθμούς σε πολλές διαφορετικές χώρες και ηπείρους, πολλές ομάδες, και πάρα πολλούς ανθρώπους που μετακινούνται.
Για να γίνω πιο ακριβής και επειδή το παράδειγμα του VOR το έχω πρόσφατο η κάθε ομάδα έχει από 25-45 άτομα υποστήριξης επιπλέον από τους 11 του πληρώματος που ακολουθούν σε κάθε σταθμό μεταφέροντας έναν τεράστιο όγκο πραγμάτων κοντά στα 6 κοντέινερ σε 10 σημεία του πλανήτη μας περνώντας από όλες τις ηπείρους. Αυτό και μόνο να υπολογίσουμε πόσο μεγάλο αποτύπωμα σε άνθρακα έχει... θα είναι εξωφρενικό.
Αν το πολλαπλασιάσουμε με τις 6 φετινές ομάδες και προσθέσουμε σε αυτό και όλον τον κόσμο που δουλεύει για την διοργάνωση του αγώνα, τους δημοσιογράφους, τους φωτογράφους, τους επισήμους, τους οπαδούς και όλους όσους δε μπορώ να σκεφθώ τώρα είναι τραγικά μεγάλο το κόστος που πληρώνουμε στην επιβάρυνση του περιβάλλοντός μας με χιλιάδες ώρες πτήσεων και θαλάσσιων μεταφορών. 
Και αυτό είναι το παράδειγμα ενός αγώνα, κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και με τα άλλα μεγάλα ιστιοπλοϊκά γεγονότα οπότε καταλαβαίνετε ότι οι ιστιοπλόοι ούτε στο ελάχιστο δεν έχουμε το περιβάλλον στο μυαλό μας όταν οργανώνουμε έναν αγώνα.
Και από αυτό το μοτίβο δεν ξεφεύγουν ούτε και οι 'ευγενείς' Ολυμπιακοί Αγώνες. Φαντάζομαι ότι κανείς δεν διαφωνεί στο ότι για να έχει κάποιος ελπίδα να συμμετέχει και μόνο στους ΟΑ θα πρέπει να κάνει για τουλάχιστον 3-4 χρόνια μια πυρετώδη προετοιμασία που περιλαμβάνει πολλές προπονήσεις, camps, αγώνες κ.α. σε διάφορα σημεία του πλανήτη μεταφέροντας στις περισσότερες περιπτώσεις το σκάφος, τα υλικά, το φουσκωτό και ένα ή δυο άτομα ανάλογα με την κατηγορία σε ένα παγκόσμιο τουρ.
Και όταν λέω αγώνες δεν είναι ένας-δυο αγώνες, είναι 7 σταθμοί του ISAF Sailing World Cup, 2-3 μεγάλοι διεθνείς αγώνες, ένα Ευρωπαϊκό, ένα Παγκόσμιο πρωτάθλημα, ένα προολυμπιακό αγώνα, και ίσως και μερικοί ακόμα... υπολογίστε πόσες ώρες πτήσης, οδήγησης και μεταφορών απαιτεί ένα τέτοιο πρόγραμμα για ένα και μόνο αθλητή, τώρα πολλαπλασιάστε το αυτό με όλα τα μέλη των εθνικών ομάδων της κάθε χώρας, τους προπονητές και τους συνοδούς τους... Χιλιάδες ώρες...

Και για να τελειώσω με την γκρίνια και με το να μετράω ώρες πτήσεων σας λέω ότι δεν έχει σημασία αν ο αγώνας λέγεται Ράλι Αιγαίου ή Volvo Ocean Race
ή Aegean Regatta ή America's Cup ή δεν ξέρω και εγώ πως αλλιώς.
Γιατί ναι μεν δεν έχει το Spetses Classic Yacht Race με τους Ολυμπιακούς Αγώνες την ίδια επιβάρυνση, αλλά το θέμα μας δεν είναι ποιος είναι ο χειρότερος, αλλά ποιος είναι ο καλύτερος. 
Και με το καλύτερος εννοώ ποιος κάνει κάτι παραπάνω για να βελτιώσει την κατάσταση. Περιθώρια από ότι λένε οι ειδικοί δεν υπάρχουν για να συνεχίσουμε να διασκεδάζουμε αλόγιστα τον πλανήτη μας... ίσως η κατάσταση να είναι και μη αναστρέψιμη σύμφωνα με τους πιο απαισιόδοξους... το θέμα είναι τι κάνουμε.

Να σταματήσουμε κάθε δραστηριότητα; όχι φυσικά.

Αυτό που θα πρέπει και νομίζω ότι μπορούμε να κάνουμε είναι να γίνουμε πιο προσεκτικοί με το περιβάλλον μας.
Όσον αφορά την ιστιοπλοΐα το πως θα γίνει πιο φιλική στο περιβάλλον δεν το ξέρω, ίσως να υπάρχουν τρόποι, από το πρώτο στάδιο της παραγωγής μέχρι και το τελευταίο της κατανάλωσης, και όποιος έχει προτάσεις ευπρόσδεκτες είναι για να ξεκινήσει η κουβέντα. 
Αυτό που όμως είναι εύκολο και θα πρέπει να το εφαρμόσουμε άμεσα στους δικούς μας αγώνες στις δικές μας διοργανώσεις είναι η ενημέρωση και η πίεση στους τοπικούς φορείς να εντάξουν οικολογικές λύσεις στους τόπους. 
Όχι σαν ένα πάρεργο του αγώνα, αλλά με συμμετοχή όλων σε έναν καθαρισμό μιας παραλίας, σε ένα σεμινάριο που θα οργανωθεί σε συνεργασία με έναν φορέα που θα έχει εφαρμόσιμες λύσεις, με ταυτόχρονη συμμετοχή και της τοπικής κοινωνίας.
Είναι πολλά αυτά που μπορούν να γίνουν ακόμα και μοχλός πίεσης μπορεί να γίνει ένας αγώνας για να εφαρμοστούν κάποια πράγματα... π.χ. ο αγώνας μας επισκέπτεται μόνο νησιά που έχουν πρόγραμμα διαχείρισης των απορριμάτων τους... ή που έχουν εντάξη ανανεώσιμες μορφές ενέργειας στην παραγωγή τους κτλ.

Επίσης πολλά απλά πράγματα θα μπορούσαν να γίνουν σε ότι αφορά τη σχέση μας με τη θάλασσα και όχι μόνο τους αγώνες. Έχουμε στο σκάφος μας μόνο τα απαραίτητα, διαλέγουμε ένα ελαφρύ σκάφος που με τον παραμικρό αέρα θα μπορεί να ταξιδεύει με ικανοποιητικές ταχύτητες, και κυρίως το εξοπλίζουμε με δεξαμενές λυμάτων, με συσκευές που καταναλώνουν ελάχιστο ρεύμα, και το μονώνουμε καλά να μην έχει θερμικές απώλειες. Μπορεί να φαίνονται απλοϊκά όλα αυτά, αλλά από κάπου πρέπει να ξεκινήσουμε...
"Ένα ταξίδι χιλίων μιλίων ξεκινά με το πρώτο βήμα" (Rudyard Kipling).


Τέλος, την κενή μέρα που οι περισσότεροι αγώνες έχουν, που όλοι γυρνάνε από καφενείο σε καφενείο και βαριόμαστε τη ζωή τους ή ξενερώνουμε από την χθεσινή κραιπάλη θα μπορούσαν να γίνουν πολλά πράγματα, είτε οικολογικά, είτε σε σχέση με την ιστιοπλοΐα για να γνωρίσουν οι τοπικές κοινωνίες και κυρίως τα παιδιά τι είναι αυτό που έχει έρθει στον τόπο τους... γιατί πραγματικά όσο και να θέλουμε να περηφανευόμαστε ούτε οικολόγοι, ούτε ναυτικός λαός είμαστε.

Η ιστιοπλοΐα από μόνη της δεν είναι ούτε καλή ούτε κακή, αυτό που κάνει την ιστιοπλοΐα οικολογική ή όχι είναι η δική μας συμπεριφορά και ο τρόπος που αντιμετωπίζουμε το περιβάλλον μας.
Προς το παρόν θα το κλείσω εδώ το θέμα, αλλά θα επανέλθω, στο μεταξύ θα ήταν πολύ χρήσιμο να ξεκινήσει μια κουβέντα στο τι θεωρεί ο καθένας μας οικολογικό στην ιστιοπλοΐα και κυρίως στο να προτείνει τρόπους ή και λύσεις που ο ίδιος εφαρμόζει και έχουν κάνει το σκάφος του και τη χρήση του πιο οικολογική. Περιμένω τις προτάσεις σας.

Παρακάτω διαβάστε ένα ενδιαφέρον κείμενο του Erik LEROUGE, σχεδιαστή σκαφών πάνω στο θέμα που συζητάμε:

The real definition of ecology is the ecological footprint. We must therefore sail leaving the smallest possible signature on the environment and that goes from the manufacture of the materials, via transport, to the use of the boat. Nothing to do with the sustainable development which is just to impress us and is intended to ease our consciences whilst developing juicy new green-coloured markets.
The idea closest to my heart is to sail completely self-sufficiently with no fossil energy, diesel, gas… It is technically possible and I am progressing in this area with aware clients; I also have a personal project.
The first essential is a good sailing boat which sails well in light weather, not a caravan which needs the engine up to force 3, or to go to windward. Then we must learn to carry out all possible manoeuvres under sail, and only use the engine when we cannot do otherwise. I am confident about this point, because, as opposed to the car, our means of transport is ideal for using the wind; the inescapable acceleration in the rarity and cost of fuel will soon sort out the big engine enthusiasts! The electric motor is just an auxiliary, there is absolutely no point in looking for a good range; we don’t have suitable batteries. We have sails for that!

We must use all the complementary means of generating on-board energy: wind generator, hydro-alternator, solar panels. We can provide the on-board electricity, limited propulsion, the cooking, I hope and perhaps the heating. But first we must limit energy consumption: leds, insulation instead of heating, ventilation instead of air-conditioning, a well-designed, top-loading fridge.
At the end of the day, a simple boat is much more pleasant to live aboard, as it demands less maintenance and causes fewer problems when cruising.
We must learn to moderate our ambitions; the ecological footprint of a boat increases
in proportion to the cube of its size. Finding materials and manufacturing processes with the smallest ecological footprint is extremely complex, because:
We must encourage durability. There is no point in having renewable materials if we have to rebuild the boat every 20 years, or if they require a lot of maintenance to prevent them deteriorating in the marine environment. Remember that under Louis XIV, France had fewer forests than nowadays, thanks to shipbuilding and domestic use. At the moment, one of the major problems with global warming is deforestation.
The ecological footprint is even smaller if the boat is light, durable and well insulated.
This pleads in favour of a modern construction based on the sandwich. But with which basic materials? Wood for the skins? Perhaps, if the forests are correctly exploited. The quantity required is less than for traditional constructions.
In any case, this requires epoxy resin. I am very interested in the use of natural fibres, notably linen. But the fibre must be cultivated organically, using no pesticides; otherwise it’s the same rip-off as green fuel, which is contributing to the intensive agriculture disaster.
New, more ‘natural’ resins will have to be found. We are working on it. We know how to work cleanly using infusion or pre-impregnated, all that remains is the problem of the core. The foam production process is highly polluting. The manufacturers are working on this problem.
Balsa could be envisaged, but is far from being ideal, and the same reservations
apply concerning forest exploitation.
In short, the real challenge will be the availability of less polluting materials which preserve the essential characteristics – lightness, insulation, absence of maintenance and durability.
Είναι η ιστιοπλοΐα οικολογική; Είναι η ιστιοπλοΐα οικολογική; Reviewed by Panos Douros on Tuesday, March 20, 2012 Rating: 5

2 comments:

  1. Άσε το guy και πιάσε τη σκόταTuesday, March 20, 2012 6:39:00 PM

    Περιβαλλοντικά ούδετερη δεν είναι. Οικολογική δραστηριότητα φυσικά και μπορεί να είναι...εξαρτάται από την εναλλακτική.

    ReplyDelete
  2. Αγαπητέ οτι και να κάνει ο άνθρωπος επιβαρύνει το περιβάλλον. Σχεδόν τα πάντα. Οσο πιο πολύ τον ''διευκολύνει'' η τεχνολογία τοσο πιο μεγάλο αποτύπωμα αφήνει.Οι σαγιονάρες που φορας στην παραλια επιβαρυνουν το περιβάλλον κατα την κατασκευή, μεταφορά, προοθησή τους στην αγορά κτλ. Χωρίς αυτες καιγονται τα ποδια σου στην αμμο.
    Κάποιος θεωρεί αυτονοητο οτι θελει να βολταρει στην παραλια και δεν θέλει να καιγονται τα ποδια του και φυσικά θεωρεί οτι δεν τρέχει και τιποτα με το οικολογικο αποτυπωμα της σαγιοναρας.
    Καποιος αλλος θεωρεί αυτονοητο να βολταρει με σκαφος καθε ιουνιο και δεν τον ενδιαφερει τι γινεται με το πανι απο carbon.
    Το θέμα είναι το μέτρο που ελεγαν και οι αρχαίοι

    ReplyDelete

istioselida.com. Powered by Blogger.