Είναι μικρή η θάλασσα τελικά...

//Κείμενο: Ken Read, Skipper, PUMA Ocean Racing powered by BERG, Μετάφραση: istioselida.com// 
Αυτό δεν μοιάζει με το VOR ούτε κατά διάνοια. Είναι άνετα πάνω στο κατάστρωμα, το νερό είναι ζεστό, η θερμοκρασία ιδανική, ο ουρανός το βράδυ έναστρος, και πορεία σχεδόν ευθεία στον επόμενο στόχο μας. Τι συμβαίνει;!;! 
ZIM MONACO captain Valery Bezlepkin and Ken Read, skipper of PUMA's Mar Mostro,
in Itajai, Brazil, prior to Leg 6 departure. 22 April 2012.
(CREDIT: Christian Lindquist/BERG Propulsion)
Δεν μπορώ να το συνηθίσω όλο αυτό. Δεν έχει κοπανήματα, χτυπήματα, μουλιάσματα, κρύο, μισητά όρτσα..., ίσως να ονειρεύομαι. 
Οπότε τσιμπάω τον εαυτό μου για να βεβαιωθώ ότι όλα είναι πραγματικά. Και επιπλέον πάμε και καλά!!! 
Μπορώ να μιλήσω για τον αγώνα ανά πάσα στιγμή, αλλά τώρα θέλω να διευκρινίσω για την απίστευτη σύμπτωση, που ίσως σας ανέφερε ο Amory... δεν μπορώ να το βγάλω από το μυαλό μου. 
Στον ωκεανό κυκλοφορούν χιλιάδες ίσως και παραπάνω πλοία, όχι βέβαια τόσα πολλά στην πορεία που είχαμε στο προηγούμενο σκέλος, αλλά στον πολιτισμένο κόσμο που ζούμε τα πλοία είναι παντού. Θυμηθείτε τα πλοία που περάσαμε στα στενά του Malacca. Στα σίγουρα για εμένα δυο πλοία ξεχωρίζουν στη ζωή μου αυτές τις μέρες.
From November 22, 2011: (No. 355) PUMA's Mar Mostro picking up diesel during a mid-ocean
rendezvous with the ZIM MONACO. PUMA Ocean Racing powered by BERG during
Leg 1 of the Volvo Ocean Race 2011-12, from Alicante, Spain to Cape Town, South Africa.
(Credit: Amory Ross/PUMA Ocean Racing/Volvo Ocean Race)
Το TEAM BREMEN, που ήταν το πλοίο που μας μετέφερε από το Tristan da Cunha στο Cape Town στο 2ο σκέλος, αλλά πριν από αυτό το ZIM MONACO, ένα τεράστιο κοντεινεράδικο, που ανήκει σε μια Ελληνική εταιρία με Ρώσο καπετάνιο, τον Borys Bondar, που μας έδωσε τα πολυπόθητα καύσιμα όταν χάσαμε το άλμπουρο μας για να πάμε στο Tristan da Cunha. Είχαμε πιάσει στη μπάντα του πλοίου και μας έδωσε 30 μπιτόνια πετρέλαιο για να δουλέψει η μηχανή μας και να φορτίσουμε μπαταρίες, να κάνουμε νερό και να διατηρήσουμε τα τρόφιμα μας. Στη μέση του ωκεανού το ZIM MONACO ήταν το μόνο πλοίο που ανταποκρίθηκε στο Pan-Pan μας, μια καθαρή πράξη ναυτοσύνης. Χρωστάμε πολλά περισσότερα από όσα μπορούμε να ξεπληρώσουμε στον καπετάνιο Bondar.
Πείτε μου ποιες είναι οι πιθανότητες να δούμε το
ZIM MONACO ξανά; Αρκετά ελάχιστες, θα έλεγα. Ένα κοντεινεράδικο που γυρνά τον κόσμο συνεχώς. Δεν υπάρχει περίπτωση... την τελευταία φορά που τσέκαρα ο ωκεανός ήταν τεράστιος με πάρα πολλά λιμάνια.
Οπότε όταν στο Itajai λίγο πριν την εκκίνηση πέσαμε πάνω στο
ZIM MONACO εξεπλάγην... Το πρωί πριν την εκκίνηση με χιλιάδες κόσμου να τριγυρνά πάνω κάτω και παντού, έρχεται ένας τύπος, Ρώσος, και μου λέει "Γεια σου Καπετάνιε Read (παράξενο να με φωνάζουν καπετάνιο). Το όνομα μου είναι Valery Bezlepkin και είμαι ο νέος καπετάνιος του ZIM MONACO. Είναι αραγμένο εκεί..." και μου δείχνει το πλοίο που ήταν αραγμένο στο λιμάνι του Itajai, 3/4 του μιλίου πιο πάνω από το χωριό του αγώνα. Ήταν όντως εκεί το ZIM MONACO. Στάθηκα παγωμένος. Η Lisa Ramsperger, η υπεύθυνη των δημοσίων σχέσεων μας, ήταν δίπλα στον καπετάνιο και ήταν και αυτή έκπληκτη. Ποιες είναι οι πιθανότητες να πέσουμε ο ένας πάνω στον άλλο ξανά, αφού και οι δυο έχουμε κάνει στο γύρο του κόσμου; Ο Καπετάνιος Bezlepkin είχε αντικαταστήσει τον Καπετάνιο Bondar, που πήρε την άδεια του και μας μετέφερε τα χαιρετίσματα του πληρώματος του λέγοντας μας ότι το πλήρωμα μετά την συνάντηση μας ξεκίνησε να παρακολουθεί τον αγώνα και βλέπουν συνεχώς τα video του VOR. Μας έφερε και ένα δώρο, ένα μπουκάλι ουίσκι και μια κούτα τσιγάρα... Τι άλλο θα μπορούσε το πλήρωμα ενός πλοίου να προσφέρει;!;! Ανταποδώσαμε το δώρο με ένα μπουφάν και μια μπλούζα της Puma, μάλλον δώρα που έχουν λιγότερες πιθανότητες να σου προκαλέσουν καρκίνο από ότι τα τσιγάρα, αλλά η χειρονομία είναι πάντα αυτή που μετράει.
Ένα από τα πράγματα που πάντα θα μου μείνουν είναι ένα σχόλιο που έκανε ο Καπετάνιος Bondar όταν ανταλλάξαμε μαιλ μετά το φόρτωμα του πετρελαίου.
Τον ευχαρίστησα, τότε, για την πράξη τους που σίγουρα στοίχισε πολλά λεφτά και χρόνο στην εταιρία του, και μου απάντησε "Αν θέλουμε να λεγόμαστε θαλασσινοί, πρέπει όλοι να βοηθάμε τους άλλους σε απρόβλεπτες καταστάσεις στη θάλασσα". Πραγματικά η στάση αυτή στον σημερινό κόσμο του κέρδους και της διαχείρισης χρόνου είναι αξιέπαινη.
Αυτό που μπορώ με σιγουριά να σας πω  είναι ότι εκείνες τις ώρες που θέλαμε βοήθεια μιλήσαμε με πέντε άλλα πλοία μέσω VHF, και τους ζητήσαμε πετρέλαιο και βοήθεια. Όταν εξηγούσαμε την κατάσταση μας σε καθένα από αυτά τα πλοία μυστηριωδώς είχαν πρόβλημα να μιλήσουν Αγγλικά ή είχαν πρόβλημα με το VHF και δεν μας άκουγαν. ΟΧΙ το
ZIM MONACO που μετά τη συνάντηση μας πήγε στη Σιγκαπούρη, στην Κίνα, στην Νότιο Κορέα και μετά στη Βραζιλία, όπου τους είδαμε. Οι επόμενες στάσεις τους είναι η Αργεντινή και η Ουρουγουάη. Κάνουν και αυτοί το δικό τους μικρό Volvo Ocean Race.

Και στοιχηματίζω ότι δεν θα συνάντησαν τόσα όρτσα όσα εμείς στον δικό μας αγώνα.

- Kenny
Είναι μικρή η θάλασσα τελικά... Είναι μικρή η θάλασσα τελικά... Reviewed by Panos Douros on Friday, April 27, 2012 Rating: 5

No comments:

istioselida.com. Powered by Blogger.